indy : ·.¸¸·´¯`·.¸¸.ஐ

,,

แก้วกาแฟกระดาษ ถูกโยนลงในถังขยะ ขณะที่ใครคนที่เพิ่งใช้แก้วนั้น เดินไปยกถังน้ำใบใหญ่ สองใบ ที่มีน้ำอยู่เกือบเต็ม ไม่นานเสียงอึงอลของเครื่องจักร ค่อยๆดังขึ้นเรื่อยๆ พาหนะที่ยาวที่สุดที่มวลมนุษยชาติประดิษฐ์ขึ้น กำลังจะเข้าเทียบท่า ที่นี่ 

" ที่นี่สถานีปลายทางหัวลำโพง เป็นสถานีสุดท้าย ขอให้ผู้โดยสารทุกท่านโปรดตรวจสอบสัมพาระของท่าน ก่อนลงจากตู้โดยลาร การรถไฟแห่งประเทศไทยขอขอบคุณท่านที่ใช้บริการค่ะ สวัสดีค่ะ " เสียงหญิงสาว ก้องสะท้อนไปทั่วบริเวณ ,,

ชายถือถังน้ำ ยืนหลบอยู่ในมุมมืดของชลาบริเวณที่ไร้ผู้คน เขาไม่ต้องการให้ใครพบเห็นเขา ขณะกำลังจะทำหน้าที่ที่ดูไร้เกียรติในสายตาของคนทั่วไป งานไร้เกียรติที่สร้างรายได้ มากพอจะทำให้เขาสามารถเลี้ยงชีพของตัวเขาเองได้ตามอัตภาพ ซึ่งนั่นก็ทำให้คำว่าเกียรติ ไร้ความหมายเมื่อเทียบกับการอิ่มท้อง ,,

ใครหลายต่อหลายคน เดินผ่านเขาไป โดยไม่ได้สังเกตุเห็นชายคนหนึ่งกำลังถือถังน้ำเตรียมทำความสะอาด ที่จริงแล้วไม่จำเป็นเลยที่เขาต้องหลบซ่อนใครๆ เพราะก็ไม่มีใครสังเกตุเห็นเขาอยู่แล้ว ตัวเขาเป็นภาพที่ชินชาเกินกว่าจะทำให้ใครรู้สึกว่า มีอะไรน่าสนใจจนต้องหันมามอง เขาไม่แน่ใจว่าเขากำลังยิ้มให้กับตัวเอง หรือ กำลังทอดถอนใจกับตัวเองกันแน่ที่ไม่มีใครมองมาที่เขาบ้าง เขาสับสนเล็กน้อย ว่าแท้จริงแล้วเขาอยากให้มีใครสังคนสังเกตุเห็นเขาบ้างหรือไม่ บางครั้งเขาก็คิดอยากที่จะได้รับรอยยิ้มบ้าง แต่การที่ใครๆไม่ใส่ใจต่อการมีอยู่ของตัวตนของเขา ก็ทำให้เขารู้สึกสบายใจขึ้น ที่ไม่ถูกสายตามประนามหยามเหยียด ,, ซึ่งส่วนใหญ่สิ่งที่เขาประสบ มักจะเป็นเช่นนั้น ,, 

ผู้โดยสารเบาบางลงแล้ว ต่างคนต่างทยอยเดินทางสู่ปลายทางที่แท้จริงของแต่ละคน ถึงเวลาที่เขาจะได้ทำหน้าที่ของเขาเสียที ทำให้เสร็จๆ ทำให้จบๆไป ฟองน้ำในมือเขาทำให้กระจกที่สกปรก กลับมาใสขึ้นอีกครั้ง แม้ไม่อาจทำให้กระจกสะอาดขึ่นจนดูเหมือนใหม่ แต่ก็ดีขึ้นได้ เท่าที่มันจะสะอาดได้ ด้วยเวลาเพียงชั่วลัดนิ้วมืองานของเขาก็เสร็จสิ้นลง กระจกทุกบานถูกทำความสะอาด และเขาก็เดินกลับมาหลบที่มุมมืดของชานชลา นั่งลงที่เก้าอี้ตัวที่อยู่ลึกที่สุด หยิบหนังสือพิมขึ้นมาบดบังใบหน้าไว้ พยายามให้คล้ายกับว่ากำลังอ่านหนังสือพิมพ์ให้มากที่สุด นั่นเป็นเพราะ แท้จริงแล้ว เขาอ่านหนังสือไม่ออก ,,

สิ่งที่เขียนอยู่ในหนังสือพิมพ์คืออะไรนะ คนในรูปนี้เขาเป็นใครกัน ทำไมมีคนตายในหนังสือพิมพ์ทุกวัน เขาเชื่อมโยงภาพแต่ละภาพเข้าด้วยกัน พยายามผูกภาพแต่ละภาพที่เห็นด้วยเรื่องราวที่มาจากจินตนาการที่เขาคิดว่าดี เยี่ยมที่สุดเท่าที่คิดได้ เขาเคลิบเคลิ้มกับบทบาทที่สร้างขึ้นให้แต่ละคนในภาพ เขาเชื่อว่า บางทีเขาก็น่าจะทำอาชีพนักหนังสือพิมพ์ได้ และน่าจะทำได้ดีทีเดียว เขาเคยได้ยินใครๆต่างก็บอกว่า หนังสือพิมพ์ มักเขียนเรื่องไม่จริงบ่อยๆ บางทีจิตนาการของเขาอาจจะสนุก และน่าตื่นเต้น กว่าจินตนาการของนักหนังสือพิมพ์ก็เป็นได้

" ที่นี่สถานีปลายทางหัวลำโพง เป็นสถานีสุดท้าย ขอให้ผู้โดยสารทุกท่านโปรดตรวจสอบสัมพาระของท่าน ก่อนลงจากตู้โดยลาร การรถไฟแห่งประเทศไทยขอขอบคุณท่านที่ใช้บริการค่ะ สวัสดีค่ะ " เสียงหญิงสาวคนเดิมสะท้อนก้องภายในอาคารอีกครั้ง เขานึกสงสัยว่า เธอจะรู้สึกเบื่อหน่ายบ้างไหม กับงานซ้ำๆเช่นนี้วันละหลายครั้งในทุกวัน เขาคิดว่าเธอคงไม่เบื่อหรอก คนเราไม่ได้สามารถหยุดทำงานได้เพียงเพราะคำว่าเบื่อ งานนั้นทำเพราะมันเป็นสิ่งจำเป็นที่ต้องทำ เขาวางหนังสือพิมพ์ลงกับเก้าอี้ และหยิบถังน้ำสองใบ เดินออกไปยืนอยู่ในมุมมืดของชานชลา คิดในใจว่า จะเป็นไปได้ไหมที่เขาจะได้รอยยิ้มจากใคร สักคน ซึ่งนั่นก็จะทำให้เขาเช็ดกระจกได้สะอาดกว่าที่ทำอยู่นี้ ขึ้นอีกนิดหน่อย ,,

,,